En | Fa

سینمای انیمیشن جدی گرفته نمی‌شود

برگ نخست / اخبار / یادداشت / سینمای انیمیشن جدی گرفته نمی‌شود

یادداشت اشکان رهگذر، کارگردان انیمیشن سینمایی «آخرین داستان»
منتشر شده در پرونده سینمای کودک روزنامه ایران ۱۳۹۷

نزدیک ۱۶ سال است که در حوزه انیمیشن فعالیت می‌کنم. از انیمیشن کوتاه آغاز کردم و امروز نخستین انیمیشن بلند سینمایی من «آخرین داستان» در سی ‌و یکمین جشنواره جهانی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان حضور دارد؛ انیمیشنی که حاصل هشت سال تلاش و کار مداوم من و گروهی متشکل از بیش از ۱۰۰ جوان است.

شاید کلیشه‌ای باشد اگر بگویم بزرگ‌ترین مشکل انیمیشن در سینمای ایران این است که جدی گرفته نمی‌شود. دلیلش هم کاملاً مشخص است، انیمیشن را جزئی از سینما نمی‌دانند. چون با آن دیده نمی‌شوند؛ دیده شدن به معنای آنکه نمی‌توانند با همکاری و حضور در یک پروژه انیمیشنی افتخاراتی کسب کنند و این حضور برایشان ملموس باشد. مانند بازیگرانی که در انیمیشن «آخرین داستان» به‌جای شخصیت‌های اصلی صحبت کردند و هرگز به خاطر حضورشان در این انیمیشن مورد داوری در جشنواره‌ها قرار نمی‌گیرند.

بنابراین انیمیشن با شخصیت‌های خودش شناخته می‌شود و مخاطب با این شخصیت‌هاست که همذات پنداری می‌کند. موضوعی که نیاز به دیده شدن و حضور این شخصیت‌ها دارد که البته همین شناخته شدن شخصیت‌های انیمیشنی بسیار زمان‌بر و هزینه‌بردار است.

نیاز به اعتماد و تداوم دارد. روندی که برای مدیران فرهنگی ما غریبه است و آن را نمی‌پذیرند. بخش خصوصی هم که دیگر جای خود دارد؛ برای این بخش هم سینمای کودک و نوجوان جذاب نیست. چون این سینما به درد عکس گرفتن نمی‌خورد. درنتیجه از آن استقبالی نمی‌کنند.

تمرکز این سینما روی سرگرمی‌سازی است، نه از کسی انتقاد می‌کند و نه قرار است موضوعی را افشا کند. تنها قرار است بتواند کودکی را جذب کند که آن‌هم اصلاً آسان نیست. بنابراین این سینما دور از حاشیه است و روی توانایی‌هایی تکیه می‌کند که تفاوت بسیاری با سینمای زنده دارد.

انیمیشن به مباحث دیگری هم وابسته است، مانند نیروی متخصص و امکانات. در بحث آموزش که راه بسیار درازی پیش رو داریم، چون دانشگاه‌های ما کارگردانان انیمیشن تربیت می‌کنند، نه متخصصان انیمیشن. کسانی که بتوانند وارد عرصه تولید شوند و در مراحل مختلف تولید انیمیشن فعالیت کنند. مانند آنچه در سینمای زنده می‌بینیم. ازنظر امکانات، شاید ما امکانات به‌روز دنیا را نداشته باشیم اما این‌قدری امکانات داریم که بتوانیم هم تراز معمول دنیا انیمیشن بسازیم و به جهان ارائه کنیم.فکر می‌‌کنم در حال حاضر مهم‌ترین نیاز انیمیشن کشور ما تداوم است؛ یعنی اعتقاد به اینکه انیمیشن‌سازان باید مرتب انیمیشن تولید کنند و‌ آن‌قدر ادامه دهند تا بالاخره انیمیشن‌های ما روزبه‌روز بهتر و بهتر شوند. همان‌طور که در سینمای زنده ایران هرسال ده‌ها فیلم ساخته می‌شود و این جریان متداوم است که درنهایت به بازدهی می‌نشیند. همین جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان که در وسط هفته سالن ۵۰۰ نفرِ را پر می‌کند، نشان می‌دهد که این سینما اگر تداوم داشته باشد و روی آن تبلیغات انجام شود مورد استقبال مردم هم قرار می‌گیرد. درواقع اگر به تاریخ سینمای کودک نگاه کنیم، هرگاه فیلم خوبی در این سینما ساخته‌شده سالن‌های سینما خالی نمانده است. بنابراین باید ادامه دهیم تا به نتیجه خوبی برسیم.

منتشر شده در : روزنامه ایران